Rooted in tradition. Connected in faith.Englishമലയാളം
Bible StudyTheology

ദൈവം ചിലപ്പോൾ മൗനമായിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? — സമഗ്ര മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് വേദപഠനം

LISTEN · കേൾക്കാം

ഈ ലേഖനം കേൾക്കാം

ഈ ലേഖനത്തിന്റെ മലയാളം ഓഡിയോ ഇതുവരെ ലഭ്യമല്ല.

ലേഖനം കേൾക്കാം

ഈ ബ്രൗസറിൽ ശബ്ദവായന ലഭ്യമല്ല.

ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസിയുടെ 100 ചോദ്യങ്ങൾ — ചോദ്യം 7

Rev. Fr. Johnson Punchakonam

ആമുഖം: സ്വർഗ്ഗം മൗനമായിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുമ്പോൾ

രോഗിയായ കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി അമ്മ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു; കുടുംബം അനുരഞ്ജനത്തിനായി അപേക്ഷിക്കുന്നു; വിശ്വസ്തനായ ആരാധകൻ ആത്മീയശൂന്യത അനുഭവിക്കുന്നു. ദൈവം എന്തുകൊണ്ട് മൗനമായിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു? ദാവീദും ഇയ്യോബും ഹബക്കൂക്കും കുരിശിലെ ക്രിസ്തുവും വേദനയുടെ നിലവിളി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത എല്ലാ പ്രാർത്ഥനയും ശിക്ഷയാണെന്നോ വിശ്വാസക്കുറവാണെന്നോ മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. അനുഭവപ്പെടുന്ന മൗനം ദൈവത്തിന്റെ അഭാവമാണെന്ന് നിർബന്ധമില്ല; ഓരോ ദുരന്തത്തിനും ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യകാരണം നമുക്കറിയാമെന്ന് നടിക്കരുത്.

ദൈവമൗനം എന്നതിന്റെ വിവിധ അർത്ഥങ്ങൾ

ആവശ്യപ്പെട്ട ഫലം ലഭിക്കാത്ത പ്രാർത്ഥന, മറുപടിക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പ്, ആത്മീയവരൾച്ച, ദൈവസാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടാത്തത്, കഷ്ടതയിലെ വിലാപം, തിന്മയ്ക്ക് നീതി വൈകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയക്കുഴപ്പം — ഇവ വ്യത്യസ്ത അനുഭവങ്ങളാണ്. സങ്കീർത്തനം 139:7–12 ഇരുട്ടിലും ദൈവസാന്നിധ്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു; റോമർ 8:38–39 ക്രിസ്തുസ്നേഹത്തിൽനിന്ന് സൃഷ്ടിയിലെ ഒന്നിനും നമ്മെ വേർപെടുത്താനാകില്ലെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. അനുഭവപ്പെടുന്ന വികാരവും ദൈവശാസ്ത്രസത്യവും ഒരേ കാര്യമല്ല.

സങ്കീർത്തനം 13: എത്രനാൾ, കർത്താവേ?

עַד־אָנָה (അദ്-ആനാ) ‘എത്രനാൾ?’ എന്നാണ്; സങ്കീർത്തനം 13-ൽ ആവർത്തിക്കുന്നു. שָׁכַח (ശാഖഹ്) മറക്കുക; פָּנִים (പാനിം) മുഖം — ദൈവത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയെയോ പ്രസാദത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കാം. ദൈവം തന്നെ മറന്നുവെന്നും മുഖം മറച്ചുവെന്നും സങ്കീർത്തനക്കാരൻ വിലപിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അപേക്ഷയിലൂടെയും חֶסֶד (ഹെസെദ്), ഉടമ്പടിയിലെ സ്ഥിരസ്നേഹത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെയും സ്തുതിയിലേക്കു നീങ്ങുന്നു. പുറമേയുള്ള എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും ഉടൻ പരിഹരിച്ചുവെന്ന് പാഠം പറയുന്നില്ല. വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള വിലാപവും പ്രാർത്ഥനയാണ്.

സങ്കീർത്തനം 22: ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ നിലവിളി

אֵלִי אֵלִי לָמָה עֲזַבְתָּנִי (ഏലി ഏലി ലാമാ അസവ്താനി) ‘എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്തിന് എന്നെ കൈവിട്ടു?’ എന്നാണ്. עָזַב (അസവ്) വിട്ടുപോകുക/ഉപേക്ഷിക്കുക. ദുരിതത്തിൽപ്പെട്ടവൻ ഇപ്പോഴും ‘എന്റെ ദൈവമേ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനം പരിഹാസത്തിലും കഷ്ടതയിലുംനിന്ന് സമൂഹത്തിന്റെയും ജനതകളുടെയും സ്തുതിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. തുടക്കത്തിലെ വേദനയും അവസാനത്തിലെ പ്രത്യാശയും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്.

മർക്കോസ് 15:34 — പിതാവ് യേശുവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചോ?

‘എലോയി, എലോയി, ലെമാ സബക്താനി?’ എന്നു യേശു വിളിക്കുമ്പോൾ സങ്കീർത്തനം 22 ഉദ്ധരിക്കുന്നു. നിത്യവചനം സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ച് യഥാർത്ഥ വ്യാകുലതയും മരണവും അനുഭവിച്ചു. പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം വിഭജിക്കപ്പെട്ടില്ല; പിതാവും പുത്രനും ഏകദൈവജീവിതത്തിൽനിന്നു വേർപിരിഞ്ഞില്ല. ഏകമനുഷ്യാവതാരപുത്രൻ തന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ സഹിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; രണ്ട് സ്വതന്ത്ര വ്യക്തികളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനം എല്ലാ ദുരന്തത്തിന്റെയും കാരണം വിശദീകരിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യവേദനയിൽ രക്ഷകൻ പങ്കുചേർന്നുവെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഇയ്യോബ് 23: നീതിമാന് ദൈവത്തെ കണ്ടെത്താനാകാതെ വരുമ്പോൾ

ഇയ്യോബ് എല്ലാ ദിശകളിലും അന്വേഷിച്ചിട്ടും ദൈവത്തെ കാണാനാവുന്നില്ല (23:8–10). വ്യക്തിപരമായ പാപത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ശിക്ഷയാണ് എല്ലാ കഷ്ടതയുമെന്ന സുഹൃത്തുക്കളുടെ ലളിതവ്യാഖ്യാനം പുസ്തകം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു; ഇയ്യോബ് 42:7-ൽ ദൈവം അവരുടെ വാക്കുകളെ ശാസിക്കുന്നു. ഇയ്യോബിന്റെ ഓരോ വാചകവും പൂർണ്ണ ദൈവശാസ്ത്രപ്രസ്താവനയാണെന്നല്ല. കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കളോടോ രോഗികളോടോ ‘നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസക്കുറവാണ് കാരണം’ എന്നു പറയരുത്.

ഹബക്കൂക്ക് 1:2 — നീതി വൈകുമ്പോൾ

שָׁמַע (ഷാമാ) കേൾക്കുക, സന്ദർഭമനുസരിച്ച് ശ്രദ്ധിച്ച് പ്രതികരിക്കുക എന്നർത്ഥവും നൽകുന്നു. അക്രമവും അനീതിയും കണ്ട ഹബക്കൂക്ക് ദൈവം എന്തുകൊണ്ട് പ്രതികരിക്കുന്നില്ലെന്ന് ചോദിക്കുന്നു. ഹബക്കൂക്ക് 2:4-ലെ אֱמוּנָה (എമൂനാ) ഉറപ്പ്, വിശ്വസ്തത, സ്ഥിരത എന്നിവ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ കാത്തിരിക്കുക എന്നത് ചൂഷണത്തോട് നിസ്സംഗരാകലല്ല; നീതിക്കായുള്ള പ്രാർത്ഥന സത്യസന്ധമായ പ്രവർത്തനത്തോടൊപ്പം നടക്കണം.

യെശയ്യാവ് 45:15 — തന്നെ മറയ്ക്കുന്ന ദൈവം

אֵל מִסְתַּתֵּר (ഏൽ മിസ്തത്തേർ) ‘തന്നെ മറയ്ക്കുന്ന ദൈവം’ എന്നാണ്; סָתַר (സാതർ) മറയ്ക്കുക എന്ന ധാതുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യെശയ്യാവ് 45 ചരിത്രത്തിലെ ദൈവാധിപത്യവും രക്ഷാപ്രവർത്തനവും വിവരിക്കുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യരെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നതിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു എന്നല്ല. ദൈവത്തിന്റെ അനന്തത മനുഷ്യബുദ്ധിയെ അതിജീവിക്കുമ്പോഴും പ്രവാചകന്മാരിലൂടെയും പരമമായി യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെയും അവിടുന്ന് യഥാർത്ഥമായി സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഗ്രീക്കിലെ സ്ഥിരത, ക്ഷമ, വിശ്വാസം

ὑπομονή (ഹുപോമോനെ) സഹിഷ്ണുതയും സ്ഥിരതയും (റോമർ 5:3–5); μακροθυμία (മക്രോഥുമിയ) ദീർഘക്ഷമ (യാക്കോബ് 5:7–11); πίστις (പിസ്റ്റിസ്) സന്ദർഭമനുസരിച്ച് വിശ്വാസം, ആശ്രയം, വിശ്വസ്തത. ഇവയൊന്നും പീഡനം സഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണമെന്നോ വേദന ഇല്ലെന്നു നടിക്കണമെന്നോ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. റോമർ 8:26-ലെ συναντιλαμβάνεται (സുനാന്തിലംബാനെതായ്) എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്ന് അറിയാത്ത നമ്മുടെ ബലഹീനതയിൽ ആത്മാവ് സഹായിക്കുന്നതിനെ വിവരിക്കുന്നു.

വലിയ ശനിയാഴ്ച: കല്ലറയുടെ മൗനം

വലിയ ശനിയാഴ്ച ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം കല്ലറയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു; ശിഷ്യർ ഭയപ്പെടുന്നു. ഹാദേസിലേക്കുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ഇറക്കവും മരണത്തിന്മേലുള്ള വിജയവും സഭ ഏറ്റുപറയുന്നു; ആദാമിനെയും ഹവ്വായെയും ഉയർത്തുന്ന അനസ്താസിസ് ഐക്കൺ ഇതു ചിത്രീകരിക്കുന്നു. 1 പത്രോസ് 3:18–20, എഫെസ്യർ 4:8–10 എന്നിവയുടെ വ്യാഖ്യാനചരിത്രം സങ്കീർണ്ണമാണ്; ചിത്രത്തിലെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളും ഈ വാക്യങ്ങൾ നേരിട്ട് തെളിയിക്കുന്നില്ല. എല്ലാ കാത്തിരിപ്പിനും പിന്നാലെ ഭൂമിയിൽ ആഗ്രഹിച്ച അത്ഭുതം ഉണ്ടാകുമെന്ന വാഗ്ദാനമല്ല വലിയ ശനിയാഴ്ച. മരണത്തിന് അവസാനവാക്കില്ലെന്നതാണ് പെസഹാ പ്രത്യാശ.

അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ കൂറിലോസ്

വിശുദ്ധ കൂറിലോസ് (ഏകദേശം 376–444) ക്രിസ്തുശാസ്ത്രലേഖനങ്ങളിലും വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലും മനുഷ്യാവതാരവചനത്തിന്റെ ഏകത്വം സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഏകപുത്രൻ സ്വീകരിച്ച മനുഷ്യത്വത്തിൽ യഥാർത്ഥമായി സഹിക്കുന്നു; കുരിശിലെ നിലവിളി ത്രിത്വം വിഭജിക്കപ്പെട്ടുവെന്നല്ല. Commentary on Luke-യിലെ, പൊതുവായ ഇംഗ്ലീഷ് ക്രമത്തിൽ 70–79 പ്രസംഗങ്ങൾ, പിതാവിനോടുള്ള പ്രാർത്ഥനയും സ്ഥിരതയും നന്മയായ അപേക്ഷകളും വിശദീകരിക്കുന്നു. ഇവ ആശയപരമായ സംഗ്രഹങ്ങളാണ്, അക്ഷരാർത്ഥ ഉദ്ധരണികളല്ല. https://catholiclibrary.org/library/view?chunk.id=00000007&docId=Fathers-EN%2FCyril.OnLuke.en.html

വിശുദ്ധ എഫ്രേം സുറിയാനിയും കണ്ണുനീരും

വിശുദ്ധ എഫ്രേം (ഏകദേശം 306–373) കവിത, വേദചിത്രങ്ങൾ, അനുതാപം, സ്തുതി എന്നിവയിലൂടെ ദൈവരഹസ്യം ധ്യാനിക്കുന്നു. Nisibene Hymns സമൂഹത്തിന്റെ ഭയവും ദുരിതവും പ്രത്യാശയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. സുറിയാനിയിലെ ܨܠܘܬܐ (സ്ലോഥാ) പ്രാർത്ഥന എന്നാണ്. കണ്ണുനീരും ചെറിയ കരുണയാചനയും ഹൃദയപ്രാർത്ഥനയാകാം; കരയുന്നതു ആത്മീയതയുടെ നിർബന്ധിത തെളിവല്ല. സങ്കീർത്തനം, ഗാനം, നോമ്പ്, നമസ്കാരം, സമൂഹാരാധന എന്നിവ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. https://adfonteslibrary.org/work-ephrem-nisibene-hymns

സെറൂഗിലെ വിശുദ്ധ യാക്കോബ്

വിശുദ്ധ യാക്കോബ് (ഏകദേശം 451–521) മെമ്രാ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സുറിയാനി ഛന്ദോബദ്ധ പ്രസംഗങ്ങൾ രചിച്ചു; കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗവും അതിലുണ്ട്. പോൾ ബെദ്ജാന്റെ ഒന്നാം വാല്യത്തിൽ (1905) പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; മോർഗൻ റീഡ് (2016) ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ നൽകി. ‘ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ’ എന്ന വിളി കൂട്ടായ്മയുടെയും അയൽക്കാരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം. അപ്പത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവർ വിശക്കുന്നവരെ പോറ്റുകയും ക്ഷമയ്ക്കായി അപേക്ഷിക്കുന്നവർ അനുരഞ്ജനം അന്വേഷിക്കുകയും വേണം. ഇവ ആശയപ്രയോഗങ്ങളാണ്, നേരിട്ടുള്ള ഉദ്ധരണികളല്ല. https://thesermonarchive.org/sermons/jacob-of-serug/on-the-prayer-that-our-lord-taught-to-his-disciples-our-father-which-art-in-heav/

അന്ത്യോക്യയിലെ വിശുദ്ധ സേവേറിയോസ്

വിശുദ്ധ സേവേറിയോസ് (ഏകദേശം 465–538) മലങ്കരയുടെ പാശ്ചാത്യസുറിയാനി ദൈവശാസ്ത്രത്തിലെ പ്രധാന സാക്ഷിയാണ്. മനുഷ്യാവതാരവചനത്തിന്റെ ഏകത്വം അദ്ദേഹം സംരക്ഷിക്കുന്നു: ക്രിസ്തു തന്റെ മനുഷ്യത്വത്തിൽ യഥാർത്ഥമായി സഹിക്കുന്നു; രണ്ട് വ്യക്തികളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല. Letters, Cathedral Homilies എന്നിവ ഈ ക്രിസ്തുശാസ്ത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം നൽകുന്നു. ആത്മീയവരൾച്ചയുടെ ഓരോ സംഭവത്തിനും വിശദീകരിക്കുന്ന ആധുനിക സിദ്ധാന്തം സേവേറിയോസ് പഠിപ്പിച്ചുവെന്ന് രേഖയില്ലാതെ പറയരുത്. https://www.ccel.org/ccel/pearse/morefathers/files/severus_coll_3_letters.htm

പ്രാർത്ഥനയുടെ ചരിത്രസാക്ഷ്യങ്ങൾ

സങ്കീർത്തനങ്ങൾ, ഇയ്യോബ്, ഹബക്കൂക്ക് എന്നിവ ഇസ്രായേലിന്റെ വിലാപപ്രാർത്ഥനകൾ സൂക്ഷിക്കുന്നു. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:42 ആദിമസഭയുടെ പ്രാർത്ഥനാനിഷ്ഠ പറയുന്നു. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനമോ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കമോ എന്നു സാധാരണ കരുതുന്ന ദിദാഖെ 8 (കൃത്യമായ കാലനിർണ്ണയം വിവാദമാണ്) ദിവസത്തിൽ മൂന്നുതവണ കർത്തൃപ്രാർത്ഥന നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒറിജന്റെ On Prayer അപേക്ഷയും ദൈവജ്ഞാനവും പരിശോധിക്കുന്നു; സിപ്രിയാൻ കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നു. എഫ്രേം, കൂറിലോസ്, യാക്കോബ്, സേവേറിയോസ് എന്നിവർ സുറിയാനി-അലക്സാണ്ട്രിയൻ വികസനത്തിന് സാക്ഷികളാണ്. മലങ്കരസഭ പാശ്ചാത്യസുറിയാനി സങ്കീർത്തനങ്ങളും യാമപ്രാർത്ഥനകളും ലുത്തിനിയകളും നോമ്പും കുർബാനയും സ്വീകരിക്കുന്നു.

ആത്മീയവരൾച്ചയും വിഷാദരോഗവും

പ്രാർത്ഥനയിൽ ആശ്വാസം അനുഭവപ്പെടാതിരിക്കുന്നതാണ് ആത്മീയവരൾച്ച; അതു സ്വയം പാപമോ വിശ്വാസനഷ്ടമോ അല്ല. ക്ഷീണം, ദുഃഖം, ശ്രദ്ധക്കുറവ്, നിരാശ, പ്രതീക്ഷകളിലെ മാറ്റം എന്നിവ കാരണമാകാം. ക്ലിനിക്കൽ വിഷാദരോഗവുമായി ചില അനുഭവങ്ങൾ കൂടിച്ചേരാം, എന്നാൽ രണ്ടും ഒരേ കാര്യമല്ല. തുടർച്ചയായ നിരാശ, ദൈനംദിനപ്രവർത്തനത്തിലെ തടസ്സം, ഉറക്കത്തിലെ മാറ്റം, സ്വയംഹാനിചിന്തകൾ എന്നിവയ്ക്ക് വിദഗ്ധസഹായം ആവശ്യമാണ്. ഇവയെ വൈദികർ യാന്ത്രികമായി ആത്മീയപരാജയമോ ഭൂതബാധയോ എന്നു വിളിക്കരുത്.

ഒഴിവാക്കേണ്ട അഞ്ച് തെറ്റായ നിഗമനങ്ങൾ

ദൈവം മൗനമായതായി തോന്നുന്നതുകൊണ്ട് (1) ദൈവം സ്നേഹം നിർത്തി (റോമർ 8:38–39); (2) നിങ്ങൾ രഹസ്യപാപം ചെയ്തു (ഇയ്യോബ്; യോഹന്നാൻ 9); (3) പ്രാർത്ഥന വിലയില്ലാതായി (റോമർ 8:26); (4) കൂടുതൽ ചടങ്ങുകൾ ചെയ്താൽ നിർബന്ധമായി മറുപടി കിട്ടും (മത്തായി 6:7); (5) അപകടകരമായോ പീഡനപരമായോ സാഹചര്യത്തിൽ തുടരേണ്ടതുണ്ട് — ഇവയൊന്നും നിർബന്ധമായ നിഗമനങ്ങളല്ല. ക്രിസ്തീയ സഹിഷ്ണുത സുരക്ഷയെയും ആവശ്യമായ സഹായത്തെയും ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല.

സാധ്യമായ വീക്ഷണങ്ങൾ; ഉറപ്പില്ലാത്ത വിശദീകരണങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുക

ലൂക്കോസ് 18 സ്ഥിരത പഠിപ്പിക്കുന്നു; ഇയ്യോബ് 38–42 മനുഷ്യജ്ഞാനത്തിന്റെ പരിധി കാണിക്കുന്നു; റോമർ 8 ബലഹീനതയിലെ പ്രാർത്ഥനയെ വിവരിക്കുന്നു; തിരുവെഴുത്ത് മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യവും അനീതിയും അംഗീകരിക്കുന്നു. ഇവ ധ്യാനത്തിന് സഹായകരമാണെങ്കിലും വ്യക്തിയുടെ പ്രത്യേക നഷ്ടത്തിന്റെ കാരണം നിർണ്ണയിക്കുന്നില്ല. ‘എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിച്ചുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല’ എന്നത് സത്യസന്ധമായ ആത്മീയമറുപടിയാകാം. മനുഷ്യരുടെ തെറ്റുകൾക്ക് ദൈവപരിപാലനം എന്ന പേരിൽ ന്യായീകരണം നൽകരുത്.

പൗലോസിന്റെ മുള്ള്, ഗെത്ത്സെമന, സങ്കീർത്തനം 88

2 കൊരിന്ത്യർ 12:7–10-ൽ പൗലോസ് കഷ്ടത നീക്കാൻ പലതവണ അപേക്ഷിക്കുന്നു; ആവശ്യപ്പെട്ട വിടുതലിനു പകരം മതിയായ കൃപയുടെ ഉറപ്പ് ലഭിക്കുന്നു. മുള്ളിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വിവാദമാണ്. മത്തായി 26:36–46-ൽ യേശു യഥാർത്ഥ വ്യാകുലതയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനം 88 സന്തോഷസ്തുതിയിലേക്കുള്ള വ്യക്തമായ മാറ്റമില്ലാതെ ഇരുട്ടിൽ അവസാനിക്കുന്നു. വികാരപരമായ പരിഹാരമില്ലാത്ത പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും തിരുവെഴുത്തിൽ ഇടമുണ്ട്; വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള ദുഃഖത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കരുത്.

വിശുദ്ധ കുർബാനയും സഭയുടെ പൊതുപ്രാർത്ഥനയും

വിശുദ്ധ കുർബാന ക്രിസ്തുവിലുള്ള സഭയുടെ പൊതുനന്ദിയും സ്മരണയും സമർപ്പണവും മധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥനയുമാണ്. ദുഃഖിതന് വാക്കുകളില്ലാത്തപ്പോൾ വൈദികരും ശെമ്മാശന്മാരും ഗായകസംഘവും വിശ്വാസികളും ചേർന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ἐπίκλησις (എപിക്ലേസിസ്) പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആവാഹനമാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്കും നിദ്രപ്രാപിച്ചവർക്കും സഭ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു; കുരിശും ഉയിർപ്പും സ്മരിക്കുന്നു; വികാരതീവ്രതയെ ആശ്രയിക്കാത്ത പ്രത്യാശ നൽകുന്നു. വലിയ നോമ്പ്, ഹാശാ ആഴ്ച, വലിയ ശനിയാഴ്ച, ഉയിർപ്പുപെരുന്നാൾ എന്നിവ അനുതാപത്തിലും കാത്തിരിപ്പിലും സന്തോഷത്തിലും സഭയെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു.

ഇടയപരിചരണം: സഹായകരവും ഹാനികരവുമായ വാക്കുകൾ

സഹായകരം: ‘ഞാൻ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാണ്’; ‘ദുഃഖം മറയ്ക്കേണ്ടതില്ല’; ‘ഇത് എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിച്ചുവെന്ന് നമുക്കറിയില്ലായിരിക്കാം’; ‘ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം പ്രാർത്ഥിക്കട്ടേ?’; ‘ഇപ്പോൾ എന്ത് സഹായമാണ് വേണ്ടത്?’ ഒഴിവാക്കുക: ‘വിശ്വാസം കുറവാണ്’; ‘ദൈവം ശിക്ഷിക്കുന്നു’; ‘എല്ലാം ഒരു കാരണത്തിനാണ്’; ‘കരയരുത്’; ‘ചികിത്സയോ മനഃശാസ്ത്രസഹായമോ വേണ്ട’. സാന്നിധ്യം, പ്രായോഗികസഹായം, രഹസ്യസ്വഭാവസംരക്ഷണം, സുരക്ഷ, ആവശ്യമായ വിദഗ്ധപരാമർശം എന്നിവ നൽകണം. ദൈവമൗനം എന്ന ആശയം ബലപ്രയോഗത്തിനോ പീഡനത്തിനോ അവഗണനയ്ക്കോ ഉപയോഗിക്കരുത്.

മൗനകാലത്തേക്കുള്ള ഏഴ് പ്രാർത്ഥനാപ്രവർത്തനങ്ങൾ

1. രാവിലെ: കുരിശടയാളവും കർത്തൃപ്രാർത്ഥനയും ശ്രദ്ധയോടെ. 2. വേദവായന: സങ്കീർത്തനം 13, 42, 88 അല്ലെങ്കിൽ സുവിശേഷഭാഗം. 3. കരുണയാചന: ‘ദൈവപുത്രനായ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, എന്നോടു കരുണ ചെയ്യണമേ.’ 4. മധ്യസ്ഥത: കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളെ പേരെടുത്തു പ്രാർത്ഥിക്കുക. 5. പ്രവൃത്തി: കരുണയോ അനുരഞ്ജനമോ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന പ്രവർത്തി. 6. വൈകുന്നേരം: ഒരു അനുഗ്രഹത്തിന് നന്ദി, ഒരു ദുഃഖം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കൽ. 7. ഞായറാഴ്ച: സാഹചര്യമനുസരിച്ച് വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുക. ഇത് നിർബന്ധിത തക്സയല്ല; ക്രമീകരിക്കാവുന്ന ആത്മീയനിർദ്ദേശമാണ്.

പതിനഞ്ച് എതിർചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും

1. എന്തിന് മറുപടിയില്ല? — അനുവദിച്ച അപേക്ഷകൊണ്ട് മാത്രം സ്നേഹം അളക്കരുത്. 2. ദൈവം കോപിച്ചോ? — നിർബന്ധമില്ല; ഇയ്യോബ് കുറ്റപ്പെടുത്തലിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. 3. പിതാവ് യേശുവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചോ? — യഥാർത്ഥ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു; ത്രിത്വം വിഭജിക്കപ്പെട്ടില്ല. 4. ‘എന്തിന്?’ എന്നു ചോദിക്കുന്നത് പാപമോ? — അല്ല; വിലാപവും പ്രാർത്ഥനയാണ്. 5. ദുഷ്ടർ സമൃദ്ധരാകുന്നതെന്തിന്? — സങ്കീർത്തനം 73, ഹബക്കൂക്ക് നീതി വൈകുന്നതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. 6. വരൾച്ച അവിശ്വാസമോ? — നിർബന്ധമില്ല. 7. പ്രാർത്ഥന നിർത്തണോ? — ലൂക്കോസ് 18 സ്ഥിരത പഠിപ്പിക്കുന്നു, സ്വയംപീഡനമല്ല. 8. വികാരമില്ലാതെ പ്രാർത്ഥിക്കാമോ? — അതെ, റോമർ 8:26. 9. എല്ലാ ദുരന്തവും ദൈവപരീക്ഷണമോ? — അങ്ങനെ പൊതുവായി പറയാനാവില്ല. 10. കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്തിന് സഹിക്കുന്നു? — ലളിതമായ വിശദീകരണമില്ല; സംരക്ഷണവും കരുതലും വേണം. 11. ഉത്തരം ലഭിക്കാത്തത് ദൈവമില്ലെന്ന തെളിവോ? — ഗൗരവമായ ചോദ്യം, ലളിതമായ തെളിവല്ല. 12. വിശുദ്ധർ മധ്യസ്ഥത വഹിക്കുമോ? — ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏകമധ്യസ്ഥതയ്ക്ക് കീഴിൽ സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ. 13. വികാരമില്ലെങ്കിലും കുർബാന എന്തിന്? — ആരാധനയുടെ അർത്ഥം വികാരത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. 14. മക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരോട്? — കേൾക്കുക, കാരണങ്ങൾ കെട്ടിച്ചമയ്ക്കരുത്, സഹായിക്കുക. 15. എല്ലാ മൗനവും അത്ഭുതത്തിൽ അവസാനിക്കുമോ? — അത്തരം വാഗ്ദാനമില്ല; പ്രത്യാശ ഉയിർപ്പിലാണ്.

ഇരുപത് കൂട്ടായ്മാ ചർച്ചാചോദ്യങ്ങൾ

1. ദൈവമൗനം എന്താണ്? 2. ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത പ്രാർത്ഥനയും വരൾച്ചയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം? 3. അദ്-ആനാ എന്ത്? 4. സങ്കീർത്തനം 13 വിശ്വാസത്തിലേക്കു നീങ്ങുന്നത് എങ്ങനെ? 5. സങ്കീർത്തനം 22 എന്തു പഠിപ്പിക്കുന്നു? 6. കുരിശിൽ ത്രിത്വം വിഭജിക്കപ്പെട്ടോ? 7. ഇയ്യോബിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് എന്തു തെറ്റി? 8. ഹബക്കൂക്കിന്റെ നീതിചോദ്യം? 9. യെശയ്യാവ് 45:15-ന്റെ അർത്ഥം? 10. റോമർ 8-ൽ ആത്മാവിന്റെ സഹായം? 11. സ്ഥിരതയും നിഷ്ക്രിയസഹനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം? 12. കൂറിലോസിന്റെ മനുഷ്യാവതാരപഠനം? 13. എഫ്രേമിന്റെ വിലാപകവിത? 14. യാക്കോബിന്റെ പ്രാർത്ഥനാശിക്ഷണം? 15. സേവേറിയോസിന്റെ പ്രാധാന്യം? 16. വലിയ ശനിയാഴ്ച എന്തു പഠിപ്പിക്കുന്നു? 17. വരൾച്ച എപ്പോഴും പാപമല്ലാത്തതെന്തിന്? 18. വൈദികരുടെ പ്രതികരണം എങ്ങനെയാകണം? 19. കുർബാന എങ്ങനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു? 20. മധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥനയ്ക്കൊപ്പം എന്ത് പ്രവൃത്തികൾ വേണം?

മൂലരേഖകളും പഠനവായനയും

തിരുവെഴുത്ത്: സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 13, 22, 42–43, 73, 88; ഇയ്യോബ് 23, 38–42; ഹബക്കൂക്ക് 1–3; യെശയ്യാവ് 45:15; യോഹന്നാൻ 9:1–3; ലൂക്കോസ് 18:1–8; മർക്കോസ് 15:34; റോമർ 8:26–39; 2 കൊരിന്ത്യർ 12:7–10; വെളിപ്പാട് 21:1–5. പിതാക്കന്മാർ: കൂറിലോസ് Commentary on Luke (11-ാം ഭാഗത്തിലെ ലിങ്ക്); എഫ്രേം Nisibene Hymns (12); യാക്കോബ് On the Lord's Prayer (13); സേവേറിയോസ് Letters (14). അക്കാദമിക പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് പ്രത്യേക പ്രസ്താവനകൾ വിമർശനാത്മക പതിപ്പുകളുമായി പേജും ഖണ്ഡികയും പരിശോധിക്കണം; ഇവിടെ നൽകിയ ആശയസംഗ്രഹങ്ങൾ നേരിട്ടുള്ള ഉദ്ധരണികളല്ല.

ഉപസംഹാരം: ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുസാന്നിധ്യം

എല്ലാ മൗനാനുഭവത്തിനും ഒരൊറ്റ വിശദീകരണമില്ല. ദുഃഖം, ക്ഷീണം, മനുഷ്യരുടെ തിന്മ, നമുക്കറിയാത്ത രഹസ്യം എന്നിവ ഉൾപ്പെടാം. ഓരോ ദുരന്തവും ദൈവം ഉടൻ വിശദീകരിക്കുമെന്നതല്ല ക്രിസ്തീയ പ്രത്യാശയുടെ അടിസ്ഥാനം; ക്രൂശിതനും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവനുമായ യേശുക്രിസ്തുവാണ്. നമ്മുടെ വാക്കുകൾ തീരുമ്പോൾ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ സഭ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു; ആത്മാവ് ബലഹീനതയിൽ സഹായിക്കുന്നു; സ്നേഹം കരുണാപ്രവൃത്തിയാകുന്നു. ദൈവം മൗനമായതായി തോന്നുന്നത് അവിടുന്ന് ഇല്ലെന്ന തെളിവല്ല. വേദന ഇല്ലെന്നു നടിക്കാതെ ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കാം.

സമാപനപ്രാർത്ഥന

പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായ ഏകദൈവമേ, വാക്കുകളാൽ പറയാനാവാത്ത ഞങ്ങളുടെ ദുഃഖങ്ങൾ അങ്ങേക്ക് അറിയാം. മറുപടി ലഭിക്കാതെ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ നിരാശയില്ലാത്ത ക്ഷമ നൽകണമേ. ഹൃദയം വരണ്ടുപോകുമ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. കുരിശിൽ സഹിക്കുകയും നിലവിളിക്കുകയും ചെയ്ത കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, ദുഃഖിതരെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമേ, രോഗികളെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ, ദുർബലരെ സംരക്ഷിക്കണമേ, സംശയത്തിൽ കഴിയുന്നവരെ നയിക്കണമേ. അശ്രദ്ധമായ വിശദീകരണങ്ങൾക്കായി ഞങ്ങളോടു ക്ഷമിക്കണമേ; കേൾക്കാനും സേവിക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും പഠിപ്പിക്കണമേ. വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും ഉയിർപ്പിന്റെ പ്രത്യാശയിലും ഞങ്ങളെ ഏകീകരിക്കണമേ. ഇപ്പോഴും എന്നേക്കും മഹത്വം അങ്ങേക്കാകുന്നു. ആമേൻ.

FROM THE ORTHODOX TV ARCHIVE

Love God & Love Life.

Original publication

PASS IT ON

Share this reflection.

Email