ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി വന്നു: ലോകത്തിൻ്റെ രക്ഷകൻ

ക്രിസ്തുവിൽ പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരീ സഹോദരന്മാരേ,

ഇന്ന്, നമ്മുടെ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിൻ്റെ ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യം നിങ്ങളുമായി പങ്കിടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു:

യേശുക്രിസ്തു വന്നത് ഒരു ജനതയ്‌ക്കോ ഒരു ഭാഷയ്‌ക്കോ ഒരു വംശത്തിനോ ഒരു സംസ്‌കാരത്തിനോ ഒരു മതസമൂഹത്തിനോ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ല. എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് യേശുക്രിസ്തു വന്നത്.

ഇത് കേവലം മനോഹരമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര പ്രസ്താവനയല്ല. അത് സുവിശേഷത്തിൻ്റെ ഹൃദയഭാഗത്താണ്. ഇത് വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ വേരൂന്നിയതാണ്, സഭാപിതാക്കന്മാർ സ്ഥിരീകരിച്ചു, ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ആരാധനകളിലൂടെയും പാരമ്പര്യങ്ങളിലൂടെയും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ക്രിസ്തുമതത്തിൻ്റെ മിഷനറി ചരിത്രത്തിലൂടെ പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ചിലപ്പോൾ, നാം മനപ്പൂർവ്വം നമ്മുടെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിലേക്കോ സംസ്കാരത്തിലേക്കോ ഭാഷയിലേക്കോ പാരമ്പര്യത്തിലേക്കോ ക്രിസ്തുമതത്തെ ചുരുക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ പ്രത്യേക സഭയുടെയോ ജനങ്ങളുടെയോ രക്ഷകനായി നാം കരുതിയേക്കാം.

എന്നാൽ സുവിശേഷം അതിലും വലിയ ദർശനം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

യേശുക്രിസ്തു ലോകരക്ഷകനാണ്.

ക്രിസ്തുവിൻ്റെ കുരിശിന് വംശീയ അതിരുകളില്ല. ദൈവസ്നേഹത്തിന് സാംസ്കാരിക പരിമിതികളില്ല. സുവിശേഷത്തിൻ്റെ ക്ഷണം എല്ലാ മനുഷ്യരിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു.

ഇന്ന് നമുക്ക് ഈ മഹത്തായ സത്യം എട്ട് പ്രധാന മാനങ്ങളിലൂടെ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാം:

സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനം.

ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷി.

അവതാരത്തിൻ്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം.

ആദിമ സഭയുടെ ചരിത്ര ദൗത്യം.

കുരിശിൻ്റെയും പുനരുത്ഥാനത്തിൻ്റെയും സാർവത്രിക വിജയം.

സഭയുടെ സാർവത്രിക ദൗത്യവും ഉത്തരവാദിത്തവും.

ഇന്നത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കുള്ള പ്രായോഗിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ.

സാർവത്രിക രക്ഷയെയും മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഓർത്തഡോക്സ് ധാരണ.

ഒന്നാം ഭാഗം: സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനം

1. യോഹന്നാൻ 3:16 - ദൈവം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു

ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും പരിചിതമായ ഒരു വാക്യത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ആരംഭിക്കാം.

യോഹന്നാൻ 3:16 പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

"തൻ്റെ ഏകജാതനെ നൽകാൻ തക്കവിധം ദൈവം ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു."

ഈ വാക്യത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വാക്ക് ഉണ്ട്: WORLD.

യഥാർത്ഥ ഗ്രീക്ക് പദം കോസ്മോസ് (κόσμος) ആണ്.

ദൈവം ഇസ്രായേലിനെ മാത്രമേ സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ എന്ന് യോഹന്നാൻ പറയുന്നില്ല. ദൈവം നീതിമാന്മാരെ മാത്രമേ സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ എന്ന് അവൻ പറയുന്നില്ല. ഒരു പ്രത്യേക മതവിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരെ മാത്രമേ ദൈവം സ്നേഹിച്ചിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നില്ല.

ദൈവം ലോകത്തെ സ്‌നേഹിച്ചുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഇത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്?

ദേശീയ സ്വത്വം, വംശീയ സ്വത്വം, സാമൂഹിക നില, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി, സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലം എന്നിവയ്ക്കപ്പുറം ദൈവസ്നേഹം എത്തിച്ചേരുന്നു എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.

ദൈവസ്നേഹം ഇതിനകം യോഗ്യരായ ആളുകൾക്ക് നൽകുന്ന ഒരു പ്രതിഫലമല്ല. മറിച്ച്, ദൈവസ്നേഹം മനുഷ്യരാശിയുടെ തകർച്ചയിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന സംരംഭമാണ്.

ഇത് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പരിഗണിക്കുക:

ദൈവം പാപിയെ സ്നേഹിച്ചു.

ദൈവം അപരിചിതനെ സ്നേഹിച്ചു.

ദൈവം പാവങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചു.

ദൈവം പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ടവരെ സ്നേഹിച്ചു.

തന്നിൽ നിന്ന് അകന്നവരെ ദൈവം സ്നേഹിച്ചു.

ദൈവം മുഴുവൻ മനുഷ്യകുടുംബത്തെയും സ്‌നേഹിച്ചു.

എന്നിരുന്നാലും, പൂർണ്ണമായ ഭാഗം നാം മനസ്സിലാക്കണം. യോഹന്നാൻ 3:17-18 പഠിപ്പിക്കുന്നത് ദൈവത്തിൻ്റെ രക്ഷാകരലക്ഷ്യം സാർവത്രികമാണെങ്കിലും, മനുഷ്യർ ക്രിസ്തുവിനോട് വിശ്വാസത്തോടെ പ്രതികരിക്കണം എന്നാണ്.

അതിനാൽ, സാർവത്രിക ദൈവിക സ്നേഹം യാന്ത്രികമായ സാർവത്രിക രക്ഷയെ അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല.

ആദ്യത്തെ ദൈവശാസ്ത്ര തത്വം ഇതാണ്: ദൈവത്തിൻ്റെ സ്നേഹം സാർവത്രികമാണ്, അവൻ്റെ ക്ഷണം എല്ലാവർക്കുമായി നീട്ടിയിരിക്കുന്നു.

2. യോഹന്നാൻ 1:29 - ലോകത്തിൻ്റെ പാപം നീക്കുന്ന ദൈവത്തിൻ്റെ കുഞ്ഞാട്

യേശു അടുത്തു വരുന്നത് കണ്ട യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ പറഞ്ഞു:

"ഇതാ, ലോകത്തിൻ്റെ പാപം ചുമക്കുന്ന ദൈവത്തിൻ്റെ കുഞ്ഞാട്!" (യോഹന്നാൻ 1:29)

പ്രയോഗം വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കുക: ലോകത്തിൻ്റെ പാപം.

"ഇസ്രായേലിൻ്റെ മാത്രം പാപം നീക്കുന്ന ദൈവത്തിൻ്റെ കുഞ്ഞാട്" എന്ന് യോഹന്നാൻ പറയുന്നില്ല.

കുഞ്ഞാടിൻ്റെ ചിത്രം നമ്മെ പഴയനിയമത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.

പുറപ്പാട് 12-ൽ പെസഹാ കുഞ്ഞാടിൻ്റെ രക്തം ഇസ്രായേല്യരെ മരണത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിച്ചു.

ലേവ്യപുസ്തകം 16-ൽ, പാപപരിഹാര ദിവസം ജനങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

യെശയ്യാവ് 53-ൽ, അനേകരുടെ പാപങ്ങൾ പേറുന്ന കഷ്ടപ്പെടുന്ന ദാസനെ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നു.

ഈ പഴയനിയമ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം യേശുക്രിസ്തുവിൽ അവയുടെ നിവൃത്തി കണ്ടെത്തുന്നു.

പെസഹാ കുഞ്ഞാട് ഒരാളെ ശാരീരിക മരണത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിച്ചു. ദൈവത്തിൻ്റെ കുഞ്ഞാടായ യേശുക്രിസ്തു ലോകം മുഴുവൻ വീണ്ടെടുപ്പ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

അതുകൊണ്ട് കുരിശ് ഒരു ജനതയുടെ വിജയത്തിൻ്റെ പ്രതീകമല്ല. മനുഷ്യരാശിയോടുള്ള ദൈവത്തിൻ്റെ ത്യാഗപരമായ സ്നേഹത്തിൻ്റെ അത്യുന്നതമായ വെളിപാടാണിത്.

3. 1 തിമോത്തി 2:3–6 – സകല മനുഷ്യരും രക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു

വിശുദ്ധ പൗലോസ് എഴുതുന്നു:

“എല്ലാ മനുഷ്യരും രക്ഷിക്കപ്പെടുകയും സത്യത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനത്തിൽ എത്തുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന നമ്മുടെ രക്ഷകനായ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഇത് നല്ലതും സ്വീകാര്യവുമാണ്.” (1 തിമോത്തി 2:3–4)

ഗ്രീക്ക് പദപ്രയോഗമായ പാന്റാസ് ആന്ത്രോപസ് (πάντας ἀνθρώπους) എന്നതിന്റെ അർത്ഥം "എല്ലാ ആളുകളും" എന്നാണ്.

രാജാക്കന്മാർക്കും അധികാര സ്ഥാനങ്ങളിലുള്ളവർക്കും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ക്രിസ്ത്യാനികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സന്ദർഭത്തിലാണ് പൗലോസ് എഴുതുന്നത്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് പ്രധാനമായിരിക്കുന്നത്?

കാരണം ആദിമ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം സാമൂഹിക വർഗ്ഗങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ ശക്തി, വംശീയത, മതപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്നിവയാൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ട ഒരു ലോകത്തിലായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്.

എന്നിട്ടും ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ ആഗ്രഹം ഈ മനുഷ്യ വിഭജനങ്ങളാൽ പരിമിതപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്ന് പൗലോസ് സഭയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അദ്ദേഹം തുടരുന്നു:

“ദൈവം ഒരുവനും ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കും ഇടയിൽ ഒരു മധ്യസ്ഥനുമേ ഉള്ളൂ, മനുഷ്യനായ ക്രിസ്തുയേശു.” (1 തിമോത്തി 2:5)

ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രികതയുടെ അടിസ്ഥാനം അതിന്റെ ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ നമുക്ക് ഇവിടെ കാണാം:

മനുഷ്യരാശിക്കു വേണ്ടി ഒരു ദൈവവും ഒരു മധ്യസ്ഥനും ഒരു രക്ഷകനും മാത്രമേയുള്ളൂ.

4. 1 യോഹന്നാൻ 2:2 – നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കു മാത്രമല്ല

വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ എഴുതുന്നു:

“അവൻ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കു പ്രായശ്ചിത്തമാകുന്നു; നമ്മുടേതിനു മാത്രമല്ല, മുഴുലോകത്തിനും വേണ്ടി.” (1 യോഹന്നാൻ 2:2)

ക്രിസ്തുവിന്റെ പാപപരിഹാര യാഗത്തിന്റെ സാർവത്രിക വ്യാപ്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തമായ പ്രസ്താവനകളിൽ ഒന്നാണിത്.

സുവിശേഷം സ്വീകരിച്ച ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തെയും ക്രിസ്തു മരിച്ച മുഴുവൻ ലോകത്തെയും അപ്പോസ്തലൻ വേർതിരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനം ഒരു പ്രത്യേക ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കി നിർത്താൻ കഴിയില്ല.

സഭ ക്രിസ്തു നിർവ്വഹിച്ച രക്ഷയെ സ്വീകരിക്കുകയും ആഘോഷിക്കുകയും പ്രഖ്യാപിക്കുകയും അതിൽ പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരമായ ദൗത്യം ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിക്കുന്നു.

5. മത്തായി 28:18–20 – പോയി എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കുക

തന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് മുമ്പ്, യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് മഹത്തായ നിയോഗം നൽകി:

“ആകയാൽ നിങ്ങൾ പോയി എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കുക, പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ അവരെ സ്നാനം കഴിപ്പിക്കുക.” (മത്തായി 28:19)

ഗ്രീക്ക് പദപ്രയോഗം "എല്ലാ ജനതകളും" അല്ലെങ്കിൽ "എല്ലാ ജനങ്ങളും" എന്നർത്ഥം വരുന്ന പാന്റ ടാ എത്‌നെ (πάντα τὰ ἔθνη) ആണ്.

ഈ കല്പന ആദിമ സഭയുടെ ദിശയെ മാറ്റിമറിച്ചു.

സുവിശേഷം ഇനി ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായോ വംശീയമായോ ഉള്ള സമൂഹത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കേണ്ടതായിരുന്നില്ല.

ജറുസലേം, യെഹൂദ്യ, ശമര്യ, റോം, ഏഷ്യ, ആഫ്രിക്ക, യൂറോപ്പ്, ഒടുവിൽ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കോണുകളിലും എത്തിച്ചേരേണ്ടതായിരുന്നു അത്.

മഹത്തായ കമ്മീഷൻ സഭയ്ക്ക് ഒരു ഐച്ഛിക പ്രവർത്തനമല്ല.

ക്രിസ്തു തന്നെ സഭയെ ഏൽപ്പിച്ച ദൗത്യമാണിത്.

6. പഴയനിയമ ദർശനം: അബ്രഹാമും യെശയ്യാവും

ക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക ദൗത്യം പുതിയ നിയമത്തിൽ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല.

അത് ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി പദ്ധതിയിൽ ഇതിനകം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഉല്പത്തി 12:3-ൽ ദൈവം അബ്രഹാമിനോട് പറയുന്നു:

“നിന്നിൽ ഭൂമിയിലെ സകല കുടുംബങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും.”

ദൈവം അബ്രഹാമിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തത് എന്തുകൊണ്ട്?

ഒരു കുടുംബത്തിന് മാത്രമായി ഒരു പ്രത്യേക പദവി സ്ഥാപിക്കാനല്ല, മറിച്ച് അവനെ എല്ലാ ജനതകൾക്കും അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ചാലകമാക്കാനാണ്.

അതുപോലെ, യെശയ്യാവ് 49:6 പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“ഭൂമിയുടെ അറ്റങ്ങളോളം എന്റെ രക്ഷയാകേണ്ടതിന് ഞാൻ നിന്നെ ജാതികൾക്ക് ഒരു വെളിച്ചമായും നൽകും.”

മിശിഹായുടെ ദൗത്യം എപ്പോഴും ഭൂമിയുടെ അറ്റങ്ങൾ വരെ എത്തിച്ചേരുക എന്നതായിരുന്നു.

അതിനാൽ, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സാർവത്രിക ദൗത്യം ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഒരു നവീകരണമല്ല. തിരുവെഴുത്തുകളിലുടനീളം വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ പൂർത്തീകരണമാണിത്.

രണ്ടാം ഭാഗം: ആദിമ സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷി

ഇനി നമുക്ക് വിശുദ്ധ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിന്ന് ആദ്യകാല സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പഠിപ്പിക്കലുകളിലേക്ക് പോകാം.

രക്ഷയെ പാപമോചനത്തിന്റെ ഒരു വ്യക്തിഗത അനുഭവമായി മാത്രമല്ല സഭാപിതാക്കന്മാർ മനസ്സിലാക്കിയത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ അവതാരത്തിലൂടെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ രോഗശാന്തി, പുനഃസ്ഥാപനം, പുതുക്കൽ എന്നിവയായിട്ടാണ് അവർ അതിനെ മനസ്സിലാക്കിയത്.

ക്രിസ്തു എല്ലാ മനുഷ്യവർഗത്തിനും വേണ്ടി വന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവരുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രതിഫലനങ്ങൾ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.

7. അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ വിശുദ്ധ അത്തനേഷ്യസ് - എല്ലാവരുടെയും രക്ഷയ്ക്കുള്ള അവതാരം

നാലാം നൂറ്റാണ്ട് - ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവ്യത്വത്തിന്റെ മഹാനായ സംരക്ഷകരിൽ ഒരാൾ.

ദൈവവചനം മനുഷ്യനായി മാറിയതിന്റെ കാരണം വിശുദ്ധ അത്തനേഷ്യസ് തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ കൃതിയായ ഓൺ ദി ഇൻകാർണേഷനിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു.

ദൈവവചനം ഒരു മനുഷ്യശരീരം എടുത്ത് എല്ലാവരുടെയും രക്ഷയ്ക്കായി മരണത്തിന് സമർപ്പിച്ചുവെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

മനുഷ്യരാശി അഴിമതിയിലേക്കും മരണത്തിലേക്കും വീണു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉൾക്കാഴ്ച.

മനുഷ്യർക്ക് സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഈ അവസ്ഥയെ മറികടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അതിനാൽ, ദൈവത്തിന്റെ നിത്യവചനം മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് നമ്മുടെ മനുഷ്യ സ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചു.

എന്തുകൊണ്ട്?

കാരണം മനുഷ്യരാശിയെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അവതാരം ഒരു ആകസ്മിക സംഭവമായിരുന്നില്ല. അത് ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനമായിരുന്നു.

ക്രിസ്തു വന്നത് മനുഷ്യന്റെ പെരുമാറ്റം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യ സ്വഭാവം തന്നെ പുതുക്കാനുമാണെന്ന് വിശുദ്ധ അത്തനേഷ്യസ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഇത് നമ്മെ ഒരു ആഴമേറിയ സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു:

ക്രിസ്തു ഒരു പ്രത്യേക വംശത്തിനുവേണ്ടിയല്ല മനുഷ്യനായത്. എല്ലാ മനുഷ്യവർഗത്തിനും പൊതുവായുള്ള മനുഷ്യ സ്വഭാവം അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചു.

8. നാസിയാൻസസിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി - അനുമാനിക്കപ്പെടാത്തത് സുഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നില്ല

നാലാം നൂറ്റാണ്ട് - അവതാരത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ.

ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്റ്റോളജിയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രസ്താവനകളിൽ ഒന്ന് നാസിയാൻസസിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറിയിൽ നിന്നാണ്.

ക്ലെഡോണിയസിനുള്ള തന്റെ 101-ാം കത്തിൽ അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു:

“സ്വീകരിക്കപ്പെടാത്തത് സുഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല; എന്നാൽ ദൈവവുമായി ഐക്യപ്പെട്ടതും രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

മൂല ഗ്രീക്ക് ഇതാണ്:

ഗാർ അപ്രോസ്ലെപ്റ്റൺ എന്ന് വിളിക്കുന്നതിന്, അത്രപെയ്യൂട്ടൺ.

അർത്ഥം:

സ്വീകരിക്കപ്പെടാത്തത് സുഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.

ഈ പ്രസ്താവനയുടെ പ്രാധാന്യം നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം.

മനുഷ്യവംശം പാപത്താൽ മുറിവേറ്റിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ്, ശരീരം, ഇച്ഛ, വികാരങ്ങൾ, മുഴുവൻ അസ്തിത്വവും വീഴ്ചയുടെ അനന്തരഫലങ്ങളാൽ ബാധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ക്രിസ്തു മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമേ സ്വീകരിച്ചിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിൽ, ആ ഭാഗം മാത്രമേ സുഖപ്പെടുമായിരുന്നുള്ളൂ.

എന്നാൽ ക്രിസ്തു പൂർണ്ണ മനുഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചു.

വിശപ്പ്, ദാഹം, ദുഃഖം, കഷ്ടപ്പാട്, മരണം എന്നിവ അനുഭവിച്ചെങ്കിലും പാപമില്ലാതെ.

മനുഷ്യപ്രകൃതിയെ തന്റെ ദിവ്യവ്യക്തിയുമായി ഏകീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തു മനുഷ്യരാശിക്ക് രോഗശാന്തിയും പുനഃസ്ഥാപനവും കൊണ്ടുവന്നു.

ഓർത്തഡോക്സ് രക്ഷാ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ അടിത്തറകളിൽ ഒന്നാണിത്.

ക്രിസ്തു ഒരു യഹൂദ മനുഷ്യ സ്വഭാവമോ ഗ്രീക്ക് മനുഷ്യ സ്വഭാവമോ സ്വീകരിച്ചില്ല.

എല്ലാവരും പങ്കിടുന്ന മനുഷ്യ സ്വഭാവം അവൻ സ്വീകരിച്ചു.

അതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന് സാർവത്രിക പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

9. ലിയോൺസിലെ വിശുദ്ധ ഐറേനിയസ് - പുതിയ ആദാമായി ക്രിസ്തു

രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ട് - പുനരാഖ്യാന ദൈവശാസ്ത്രത്തിന് പേരുകേട്ടതാണ്.

വിശുദ്ധ ഐറേനിയസ് പുനരാഖ്യാന ദൈവശാസ്ത്രം എന്ന പേരിൽ ഒരു പ്രധാന ദൈവശാസ്ത്ര ആശയം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു.

ലാറ്റിൻ പദം റീകാപ്പിറ്റുലേഷ്യോ ആണ്.

എല്ലാം ഒരു തലയ്ക്കു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരിക അല്ലെങ്കിൽ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാം സംഗ്രഹിക്കുക എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.

വിശുദ്ധ ഐറേനിയസ് യേശുവിനെ പുതിയ ആദാമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

നമുക്ക് ആദാമിനെയും ക്രിസ്തുവിനെയും താരതമ്യം ചെയ്യാം.

ആദാമിലൂടെ പാപവും മരണവും മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ക്രിസ്തുവിലൂടെ നീതിയും ജീവനും മനുഷ്യവർഗത്തിന് അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ആദാം വീണുപോയ മനുഷ്യവർഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

പുതുക്കിയ മനുഷ്യവർഗത്തെ ക്രിസ്തു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു മനുഷ്യ അസ്തിത്വത്തിന്റെ യാത്രയെ വീണ്ടും പിന്തുടരുകയും ആദാമിന്റെ അനുസരണക്കേട് മൂലം കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചവ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ ഐറേനിയസ് വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഇത് റോമർ 5:12–21 മായി അടുത്ത ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പ്രാധാന്യം വളരെ വലുതാണ്:

ക്രിസ്തു മറ്റൊരു മതസ്ഥാപനം സ്ഥാപിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമല്ല വന്നത്. മനുഷ്യവംശത്തെ തന്നെ പുതുക്കാനാണ് അവൻ വന്നത്.

ആദാമിൽ, മനുഷ്യവംശം വീഴ്ചയുടെ ദുരന്തം അനുഭവിച്ചു. ക്രിസ്തുവിൽ, മനുഷ്യവംശം പുനഃസ്ഥാപനത്തിന്റെ സാധ്യതയെ നേരിടുന്നു.

10. അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ വിശുദ്ധ സിറിൽ – എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലി

അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ട് – എഫേസസ് കൗൺസിലിലെ ഒരു കേന്ദ്ര ദൈവശാസ്ത്ര വ്യക്തി.

അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ വിശുദ്ധ സിറിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയർപ്പണത്തിന്റെ സാർവത്രിക പ്രാധാന്യത്തെ ശക്തമായി ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്ര പഠിപ്പിക്കൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയർപ്പണത്തിന്റെ സാർവത്രിക വ്യാപ്തിയും അതിന്റെ പ്രയോജനങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ സ്വീകരണവും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുന്നു.

എല്ലാവരുടെയും രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിയർപ്പിക്കപ്പെട്ടത്.

എന്നിരുന്നാലും രക്ഷയുടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ് ലഭിക്കുന്നത്.

ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രം മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ഈ വ്യത്യാസം അത്യാവശ്യമാണ്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗം അതിന്റെ രക്ഷാകരമായ ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ പരിമിതമല്ല.

എന്നിരുന്നാലും, മനുഷ്യർ ദൈവകൃപയോട് പ്രതികരിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അതിനാൽ നാം ഇവ തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയണം:

രക്ഷയുടെ സാർവത്രിക ലഭ്യത.

രക്ഷയിലെ വ്യക്തിപരമായ പങ്കാളിത്തം.

11. അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ ക്ലെമന്റ് - മനുഷ്യരാശിയെ രക്ഷിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കരുതൽ

രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും - സ്വാധീനമുള്ള ഒരു അലക്സാണ്ട്രിയൻ ക്രിസ്ത്യൻ അധ്യാപകൻ.

അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ ക്ലെമൻ്റ് ദൈവത്തിൻ്റെ രക്ഷാകര ഉദ്ദേശ്യത്തിൻ്റെ വിപുലമായ ദർശനത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ പുനഃസ്ഥാപനം തേടുന്ന സ്നേഹനിധിയായ ഗുരുവായി ദൈവത്തെ അദ്ദേഹം തൻ്റെ രചനകളിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ദൈവിക സ്‌നേഹം, പ്രബോധനം, തിരുത്തൽ, പരിവർത്തനത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണം എന്നിവയിൽ വേരൂന്നിയതാണ് മനുഷ്യത്വവുമായുള്ള ദൈവത്തിൻ്റെ ബന്ധം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ദൈവശാസ്ത്ര ദർശനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ അലക്സാണ്ട്രിയൻ ദൈവശാസ്ത്ര പാരമ്പര്യം ദൈവത്തിൻ്റെ രക്ഷാകർതൃ പ്രവർത്തനത്തിൻ്റെ സാർവത്രിക മാനം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു സുപ്രധാന ചരിത്ര സന്ദർഭം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.

ഭാഗം III: അവതാരം - സാർവത്രിക രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനം

12. യോഹന്നാൻ 1:14 - വചനം മാംസമായി

യോഹന്നാൻ്റെ സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

"വചനം മാംസമായി നമ്മുടെ ഇടയിൽ വസിച്ചു." (യോഹന്നാൻ 1:14)

ഈ വാക്യം ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ കേന്ദ്രമാണ്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ദൈവം മനുഷ്യനായത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് നിത്യവചനം മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് ദൈവപുത്രൻ നമ്മുടെ ജഡം സ്വീകരിച്ചത്?

ഉത്തരം രക്ഷയാണ്.

മനുഷ്യരാശിയെ പാപത്താൽ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയും മരണത്തിന് അടിമപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

മനുഷ്യരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് ദൈവം അകന്നുനിന്നില്ല.

അവൻ ഞങ്ങളുടെ അവസ്ഥയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

അവൻ മനുഷ്യജീവിതം അനുഭവിച്ചു.

അവൻ ഞങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ പങ്കുവെച്ചു.

അവൻ മരണം സ്വീകരിച്ചു.

തൻ്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെ അവൻ നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നു.

ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ, രക്ഷ എന്നത് നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന നിയമപരമായ പ്രഖ്യാപനമല്ല.

ഇത് രോഗശാന്തി, പുനഃസ്ഥാപനം, വിശുദ്ധീകരണം, പരിവർത്തനം എന്നിവ കൂടിയാണ്.

ഇത് മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട ഓർത്തഡോക്സ് ആശയത്തിലേക്ക് നമ്മെ എത്തിക്കുന്നു.

13. തിയോസിസ് - ദൈവിക ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാകുക

തിയോസിസ് എന്ന ഗ്രീക്ക് പദം ദൈവകൃപയിലൂടെ ദൈവിക ജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ അത്തനേഷ്യസ് ഈ ആശയം പ്രസിദ്ധമായി പ്രകടിപ്പിച്ചു:

"മനുഷ്യൻ ദൈവമാകാൻ വേണ്ടി ദൈവം മനുഷ്യനായി."

ഇതിനർത്ഥം മനുഷ്യർ പ്രകൃതിയാൽ ദൈവമായിത്തീരുന്നു എന്നല്ല.

ക്രിസ്തുവിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെയും, കൃപയാൽ ദൈവത്തിൻ്റെ ദൈവിക ജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ ക്ഷണിക്കുന്നു എന്നാണ്.

ദൈവശാസ്ത്ര പ്രസ്ഥാനം പരിഗണിക്കുക:

ദൈവവചനം മനുഷ്യനാകുന്നു.

മനുഷ്യ പ്രകൃതം ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ദൈവിക വ്യക്തിത്വത്തോട് ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു പാപത്തെയും മരണത്തെയും പരാജയപ്പെടുത്തുന്നു.

പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ, ദൈവിക ജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള ക്ഷണം മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കുന്നു.

മനുഷ്യത്വം ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ വലുതാണ് രക്ഷ.

അത് ജീവനുള്ള ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയാണ്.

മനുഷ്യരാശിയുടെ പുനഃസ്ഥാപനവും ദൈവിക കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് മനുഷ്യരാശിയുടെ ക്ഷണവുമാണ് അവതാരത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം.

ഭാഗം IV: ആദിമ സഭയുടെ ചരിത്ര സാക്ഷി

14. എഫെസസിലെയും ചാൽസിഡോണിലെയും കൗൺസിലുകൾ

ആദിമ സഭ യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ വ്യക്തിത്വം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ ഗണ്യമായ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തി.

AD 431-ലെ എഫെസസ് കൗൺസിലും AD 451-ലെ ചാൽസിഡോൺ കൗൺസിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ക്രിസ്തുശാസ്ത്രപരമായ വിവാദങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

എഫെസസ് കൗൺസിൽ ക്രിസ്തുവിൻ്റെ വ്യക്തിത്വത്തിൻ്റെ ഐക്യം സ്ഥിരീകരിക്കുകയും കന്യാമറിയത്തിന് തിയോടോക്കോസ് - ദൈവമാതാവ് - എന്ന പദവി സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആശയക്കുഴപ്പമോ മാറ്റമോ വിഭജനമോ വേർപിരിയലോ ഇല്ലാതെ ദൈവികവും മനുഷ്യനുമായ രണ്ട് സ്വഭാവങ്ങളിലുള്ള ഒരു വ്യക്തിയാണ് ക്രിസ്തുവെന്ന് കൗൺസിൽ ഓഫ് ചാൽസിഡൺ വ്യക്തമാക്കി.

ഓറിയൻ്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ ചാൽസിഡോണിയൻ നിർവചനം അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും, ഈ സംവാദങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം നാം തിരിച്ചറിയണം.

ഓറിയൻ്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ സെൻ്റ് സിറിലിൻ്റെ പഠിപ്പിക്കൽ പ്രത്യേകിച്ചും പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.

ഈ ക്രിസ്‌തോളജിക്കൽ ചർച്ചകളിലുടനീളം പങ്കുവെക്കപ്പെട്ട പ്രധാന ആശങ്ക രക്ഷകൻ്റെ വ്യക്തിത്വവും അവതാരത്തിൻ്റെ യാഥാർത്ഥ്യവുമായിരുന്നു.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് സാർവത്രിക രക്ഷയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്?

കാരണം, മനുഷ്യരാശിയെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവികനായിരിക്കണം, നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വം യഥാർത്ഥത്തിൽ പങ്കുവയ്ക്കണം.

ക്രിസ്തു യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യനല്ലെങ്കിൽ, മനുഷ്യപ്രകൃതിയെ സുഖപ്പെടുത്താൻ അവനു കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവികനല്ലെങ്കിൽ, ദൈവിക ജീവിതത്തിൻ്റെ ഉറവിടമാകാൻ അവന് കഴിയില്ല.

അതിനാൽ, ക്രിസ്തുശാസ്ത്രം ഒരു അമൂർത്തമായ ദൈവശാസ്ത്ര ചർച്ചയല്ല.

അത് നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ സാധ്യതയെക്കുറിച്ചാണ്.

15. ദിവ്യകാരുണ്യ ആരാധനാക്രമം - സഭ മുഴുവൻ ലോകത്തിനും വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു

സഭയുടെ സാർവത്രിക ദൗത്യം അതിൻ്റെ ആരാധനയിലും പ്രകടമാണ്.

ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യൻ നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതൽ, സഭയുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ സ്വന്തം സമൂഹത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിച്ചു.

ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യൻ സ്രോതസ്സുകളായ ഡിഡാഷെ, അപ്പോസ്തോലിക് പാരമ്പര്യം എന്നിവ ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹങ്ങളുടെ ആരാധനയുടെയും പ്രാർത്ഥനയുടെയും പ്രധാന തെളിവുകൾ നൽകുന്നു.

സഭ പ്രാർത്ഥിച്ചു:

സഭയുടെ ഐക്യം.

ലോകത്തിൻ്റെ സമാധാനം.

രോഗികളും കഷ്ടപ്പെടുന്നവരും.

അധികാരസ്ഥാനത്തുള്ളവർ.

ദരിദ്രരും ദരിദ്രരും.

എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും രക്ഷ.

നമ്മുടെ ഓർത്തഡോക്സ് ആരാധനാക്രമത്തിൽ ഇത് പ്രത്യേകിച്ചും അർത്ഥവത്തായതാണ്.

നാം വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ, നാം വെറുതെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് നമുക്കുവേണ്ടിയല്ല.

സാർവത്രിക സഭയുടെ ആരാധനയിൽ ഞങ്ങൾ പങ്കെടുക്കുന്നു.

നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിക്കണം.

മാനവികതയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളോട് നിസ്സംഗത പുലർത്തിക്കൊണ്ട് കുർബാന അർഥവത്തായി ആഘോഷിക്കാൻ സഭയ്ക്ക് കഴിയില്ല.

ലോകത്തിനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഒരു സഭ ലോകത്തെ സേവിക്കണം.

16. അനസ്താസിസ് ഐക്കൺ - ക്രിസ്തു ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും ഉയർത്തുന്നു

ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ആവിഷ്കാരങ്ങളിലൊന്നാണ് അനസ്താസിസ് ഐക്കൺ.

ഈ പരമ്പരാഗത പാസ്ചൽ ചിത്രത്തിൽ, ക്രിസ്തു പാതാളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി, മരണത്തിൻ്റെ കവാടങ്ങൾ തകർത്ത്, ആദാമിനെയും ഹവ്വായെയും ഉയർത്തുന്നു.

പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുക.

ക്രിസ്തു കേവലം ശവകുടീരത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല പുറത്തുവരുന്നത്.

വീണുപോയ മനുഷ്യത്വത്തിലേക്ക് അവൻ എത്തുന്നു.

അവൻ ആദാമിനെയും ഹവ്വായെയും അവരുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് മരണത്തിൻ്റെ ശക്തിയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തുന്നു.

ആദവും ഹവ്വയും മനുഷ്യത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അവരുടെ പുനഃസ്ഥാപനം ക്രിസ്തുവിൻ്റെ വിജയത്തിൻ്റെ സാർവത്രിക പ്രാധാന്യത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.

ചിത്രം അഗാധമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര സത്യത്തെ അറിയിക്കുന്നു:

മനുഷ്യത്വത്തിന് മരണത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. ക്രിസ്തു മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ വരുന്നു.

അതിനാൽ അനസ്താസിസ് ഐക്കൺ മുൻകാല സംഭവത്തിൻ്റെ പ്രതിനിധാനത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണ്.

അത് സുവിശേഷത്തിൻ്റെ ദൃശ്യപ്രഘോഷണമാണ്.

ക്രിസ്തു മരണത്തിൻ്റെ മണ്ഡലത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അതിൻ്റെ ശക്തി നശിപ്പിച്ചു.

അതുകൊണ്ടാണ് പാസ്ച ക്രിസ്തുവിൻ്റെ വ്യക്തിപരമായ വിജയത്തിൻ്റെ ആഘോഷം മാത്രമല്ല.

മനുഷ്യരാശിയുടെ നവീകരണത്തിൻ്റെ തുടക്കത്തിൻ്റെ ആഘോഷമാണിത്.

17. ഇന്ത്യൻ സഭ - സാർവത്രിക സുവിശേഷം ഇന്ത്യയിലെത്തുന്നു

ഇനി നമുക്ക് ഈ സാർവത്രിക ദൗത്യം നമ്മുടെ സ്വന്തം ചരിത്രത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാം.

മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സുറിയാനി സഭയുടെ പ്രാചീന പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹാ AD 52-ൽ ഇന്ത്യയിലെത്തി കേരളത്തിൽ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.

പരമ്പരാഗത വിവരണം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മിഷനറി പ്രവർത്തനത്തെ ഏഴ് പള്ളികളുടെ സ്ഥാപനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

സുവിശേഷം അതിൻ്റെ ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും സാംസ്കാരികവുമായ അതിരുകൾ കടന്നിരുന്നു എന്നതിൻ്റെ ശക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് ഇന്ത്യയിലെ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിൻ്റെ ചരിത്രപരമായ സാന്നിധ്യം.

ഇസ്രായേൽ ദേശത്താണ് സുവിശേഷം ആരംഭിച്ചത്.

അത് ജറുസലേം, അന്ത്യോക്യ, ഏഷ്യാമൈനർ, ആഫ്രിക്ക, യൂറോപ്പ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ വ്യാപിക്കുകയും ഒടുവിൽ ഇന്ത്യയിലും ലോകത്തിൻ്റെ മറ്റു പല ഭാഗങ്ങളിലും എത്തുകയും ചെയ്തു.

ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക:

നാം ക്രിസ്തുവിനെ ആരാധിക്കുന്നത് അതിൻ്റെ അപ്പോസ്തോലിക പൈതൃകത്തെ വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹായിൽ നിന്ന് അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സഭാ പാരമ്പര്യത്തിലാണ്.

സുറിയാനി ആരാധനാക്രമം ഞങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.

മലയാളത്തിലും മറ്റ് ഭാഷകളിലും ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു.

അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ സാർവത്രിക ദൗത്യത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തിൽ പെട്ടവരാണ് നമ്മൾ.

എന്നാൽ നമ്മൾ സ്വയം ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ചോദിക്കണം:

സെൻ്റ് തോമസിൻ്റെ പൈതൃകം മാത്രമാണോ നമ്മൾ സംരക്ഷിക്കുന്നത്, അതോ സെൻ്റ് തോമസിൻ്റെ മിഷനറി സ്പിരിറ്റ് തുടരുകയാണോ?

അപ്പോസ്തോലിക പൈതൃകം കേവലം ആഘോഷിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല.

അത് നിറവേറ്റാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ഭാഗം V: കുരിശും പുനരുത്ഥാനവും - ക്രിസ്തുവിൻ്റെ സാർവത്രിക വിജയം

18. റോമർ 5:12-21 - ക്രിസ്തു, പുതിയ ആദം

ആദാമും ക്രിസ്തുവും തമ്മിലുള്ള ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു താരതമ്യം സെൻ്റ് പോൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ അനുസരണക്കേടുമൂലം പാപവും മരണവും മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ഏകമനുഷ്യനായ യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ അനുസരണത്തിലൂടെ, നീതിയുടെയും ജീവിതത്തിൻ്റെയും ദാനം മനുഷ്യരാശിക്ക് ലഭ്യമാകുന്നു.

റോമർ 5:18 പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

"അതിനാൽ, ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ കുറ്റത്താൽ ന്യായവിധി എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും വന്നതുപോലെ, ശിക്ഷാവിധിയിൽ കലാശിച്ചു, അതുപോലെ ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ നീതിനിഷ്‌ഠമായ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും സൗജന്യ സമ്മാനം ലഭിച്ചു, അതിൻ്റെ ഫലമായി ജീവിതത്തിൻ്റെ ന്യായീകരണം."

ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം ഇതാണ്:

ആദാമിൻ്റെ പതനത്തിൻ്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ മുഴുവൻ മനുഷ്യകുടുംബത്തെയും ബാധിച്ചെങ്കിൽ, ക്രിസ്തുവിൻ്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനവും അതിൻ്റെ സാർവത്രിക വ്യാപ്തിയിൽ മനസ്സിലാക്കണം.

എന്നിരുന്നാലും, വിശ്വാസമോ പ്രതികരണമോ പരിഗണിക്കാതെ ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വയമേവ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന പഠിപ്പിക്കലായി ഈ ഭാഗം വ്യാഖ്യാനിക്കരുത്.

മറിച്ച്, അത് ക്രിസ്തുവിൻ്റെ വീണ്ടെടുപ്പുവേലയുടെ സാർവത്രിക പ്രാധാന്യം പ്രകടമാക്കുന്നു.

19. എബ്രായർ 2:9 - ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി മരണം ആസ്വദിച്ചു

എബ്രായർ 2:9 പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

"ദൈവകൃപയാൽ അവൻ എല്ലാവർക്കും മരണം ആസ്വദിക്കട്ടെ."

എന്തുകൊണ്ടാണ് യേശു മരിച്ചത്?

ഒരു സമുദായത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം മരിച്ചത്.

മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതു ശത്രുവായ മരണത്തിലേക്ക് അവൻ പ്രവേശിച്ചു.

എബ്രായർ 2:14-15 വിശദീകരിക്കുന്നത്, മരണത്തിൻ്റെ അധികാരം കൈവശം വച്ചിരുന്നവൻ്റെ ശക്തിയെ മരണത്തിലൂടെ ക്രിസ്തു നശിപ്പിക്കുകയും മരണഭയത്താൽ അടിമകളാക്കിയവരെ വിടുവിക്കുകയും ചെയ്തു.

മരണം ഒരു സാർവത്രിക മനുഷ്യാനുഭവമാണ്.

ഒരു ദേശീയതയ്ക്കും അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല.

ഒരു സാമ്പത്തിക നിലയ്ക്കും അതിനെ മറികടക്കാനാവില്ല.

ഒരു സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യത്തിനും അതിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ ക്രിസ്തു മരണത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അതിനെ കീഴടക്കി.

ഇതാണ് ഓർത്തഡോക്സ് പാസ്ചൽ പ്രഖ്യാപനത്തിൻ്റെ കാതൽ.

20. 2 കൊരിന്ത്യർ 5:18-19 - ദൈവം ലോകത്തെ തന്നോട് അനുരഞ്ജനം ചെയ്തു

സെൻ്റ് പോൾ എഴുതുന്നു:

"ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ ലോകത്തെ തന്നോട് അനുരഞ്ജിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു, അവരുടെ തെറ്റുകൾ അവരിൽ ചുമത്താതെ." (2 കൊരിന്ത്യർ 5:19)

ഭാഷ ശ്രദ്ധിക്കുക:

ദൈവം ലോകത്തെ അനുരഞ്ജിപ്പിച്ചു.

ഇത് അനുരഞ്ജനത്തിൻ്റെ ഭാഷയാണ്, ഒഴിവാക്കലല്ല.

പാപത്തിലൂടെ മനുഷ്യത്വം ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു.

എന്നാൽ ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ദൈവം മുൻകൈയെടുത്തു.

ദൈവം സഭയെ എന്താണ് ഭരമേൽപിക്കുന്നത്?

അനുരഞ്ജന മന്ത്രാലയം.

അതിനാൽ, സഭ അനുരഞ്ജനത്തിൻ്റെ ഉപകരണമായി മാറാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

മനുഷ്യർക്കിടയിൽ വിദ്വേഷം വളർത്തിക്കൊണ്ട് ദൈവവുമായുള്ള അനുരഞ്ജനം പ്രസംഗിക്കാനാവില്ല.

വിവേചനം പരിശീലിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിൻ്റെ സ്നേഹം പ്രസംഗിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ആളുകൾക്കിടയിൽ മതിലുകൾ പണിയുമ്പോൾ നമുക്ക് സാർവത്രിക കുരിശ് പ്രഖ്യാപിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഭാഗം VI: സഭയുടെ സാർവത്രിക ദൗത്യം - ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വെല്ലുവിളി

ഇപ്പോൾ നമ്മൾ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യത്തിലേക്ക് വരുന്നു.

ക്രിസ്തു എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും വേണ്ടിയാണ് വന്നതെങ്കിൽ, അവൻ്റെ സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം എന്താണ്?

നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ മൂന്ന് വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.

21. സാർവത്രിക വീണ്ടെടുപ്പ് യാന്ത്രിക സാർവത്രിക രക്ഷയെ അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല

ഇത് ഒരുപക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ചർച്ചയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യക്തതയാണ്.

മൂന്ന് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയണം.

ഒന്നാമത്: ദൈവത്തിൻ്റെ സാർവത്രിക സ്നേഹം.

ദൈവം ലോകത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും രക്ഷയെ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

തിരുവെഴുത്ത്: യോഹന്നാൻ 3:16; 1 തിമൊഥെയൊസ് 2:4.

രണ്ടാമത്: ക്രിസ്തുവിൻ്റെ സാർവത്രിക വീണ്ടെടുപ്പ് ദൗത്യം.

ക്രിസ്തു ലോകത്തിനു വേണ്ടി തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചു.

തിരുവെഴുത്ത്: എബ്രായർ 2:9; 1 യോഹന്നാൻ 2:2.

മൂന്നാമത്: ദൈവത്തിൻ്റെ കൃപയോടുള്ള മനുഷ്യൻ്റെ പ്രതികരണം.

വിശ്വാസം, മാനസാന്തരം, സ്നാനം, അനുസരണം, സ്ഥിരോത്സാഹം എന്നിവയിലൂടെ പ്രതികരിക്കാൻ മനുഷ്യർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തിരുവെഴുത്ത്:

യോഹന്നാൻ 3:18 - വിശ്വാസവും അവിശ്വാസവും.

ലൂക്കോസ് 13:3 - മാനസാന്തരം.

പ്രവൃത്തികൾ 2:38 - മാനസാന്തരവും സ്നാനവും.

മത്തായി 24:13 - സ്ഥിരോത്സാഹം.

ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ദൈവകൃപയും മാനുഷിക സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒരുമിച്ചു നിർത്തുന്നു.

ദൈവം മനുഷ്യരാശിയുടെ മേൽ രക്ഷ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല.

അവനുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് അവൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

ആ ക്ഷണത്തോട് പ്രതികരിക്കാൻ ഞങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വ്യക്തികളുടെ അന്തിമ വിധിയെക്കുറിച്ചും നാം വിനയം കാണിക്കണം. ക്രിസ്തുവിനെ ഏക രക്ഷകനായി സഭ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, ദൈവത്തിൻ്റെ കരുണയിലും നീതിയിലും വിശ്വസിക്കുന്നു, കൂടാതെ ഓരോ മനുഷ്യൻ്റെയും അന്തിമ വിധി അറിയുമെന്ന് കരുതുന്നില്ല.

22. സാർവത്രിക സ്നേഹം എല്ലാ മതങ്ങളും ഒരുപോലെയാണെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല

മറ്റൊരു പ്രധാന ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിശദീകരണം ആവശ്യമാണ്.

യേശുക്രിസ്തു എല്ലാ മനുഷ്യരാശിക്കും വേണ്ടി വന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ, എല്ലാ മതങ്ങളും ഒരേ സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്നോ മതപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രശ്നമല്ല എന്നോ ഞങ്ങൾ പറയുന്നില്ല.

ക്രിസ്തുമതം വ്യക്തമായ ക്രിസ്റ്റോളജിക്കൽ പ്രഖ്യാപനം നടത്തുന്നു:

യേശുക്രിസ്തു ദൈവപുത്രനും, അവതാര വചനവും, ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടവനും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതുമായ കർത്താവും, ലോകരക്ഷകനുമാണ്.

ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധത മറ്റ് മതങ്ങളെ പിന്തുടരുന്ന ആളുകളെ വെറുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല.

നമ്മുടെ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിൽ വിശ്വസ്തരായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, വ്യത്യസ്ത മതപാരമ്പര്യങ്ങളുള്ള ആളുകളെ നമുക്ക് ബഹുമാനിക്കാവുന്നതാണ്.

നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ തന്നെ നമുക്ക് സംവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാവുന്നതാണ്.

നമ്മുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ബോധ്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാതെ തന്നെ നമുക്ക് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്.

സുവിശേഷം നമ്മെ വിളിക്കുന്നത് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനാണ്, അല്ലാതെ ശത്രുത കാണിക്കാനല്ല.

23. അപ്പസ്തോലപ്രവൃത്തികൾ 10 – ദൈവം പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നില്ല

ആദ്യകാല സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളിലൊന്ന് അപ്പസ്തോലപ്രവൃത്തികൾ 10-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

പത്രോസ് ഒരു വിജാതീയനായ കൊർണേലിയസിന്റെ വീട് സന്ദർശിക്കുന്നു.

ഇത് ഒരു സുപ്രധാന വഴിത്തിരിവായിരുന്നു.

പത്രോസിന് തന്റെ പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച മുൻധാരണകളെ നേരിടേണ്ടി വരികയും, ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ പ്രവർത്തനം യഹൂദ സമൂഹത്തിൽ മാത്രം പരിമിതമല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്തു.

അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“ദൈവം പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നില്ല എന്ന് ഞാൻ സത്യമായി മനസ്സിലാക്കുന്നു.” (അപ്പസ്തോലപ്രവൃത്തികൾ 10:34)

ഈ പ്രസ്താവനയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആഴമേറിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുണ്ട്.

വംശം, ദേശീയത, ഭാഷ, സമ്പത്ത് അല്ലെങ്കിൽ സാമൂഹിക പദവി എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ദൈവം പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നില്ല.

ഗലാത്യർ 3:28 പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“യഹൂദനെന്നോ ഗ്രീക്കുകാരനെന്നോ ഇല്ല, അടിമയെന്നോ സ്വതന്ത്രനെന്നോ ഇല്ല, ആണെന്നോ പെണ്ണെന്നോ ഇല്ല; നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഒന്നാണ്.”

ഇതിനർത്ഥം സാംസ്കാരികമായ വ്യക്തിത്വങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു എന്നല്ല.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു സാംസ്കാരികമോ സാമൂഹികമോ ആയ വ്യക്തിത്വം ശ്രേഷ്ഠതയ്ക്കോ പുറന്തള്ളലിനോ ഉള്ള അടിസ്ഥാനമാകരുത് എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.

യാക്കോബ് 2:1–9 ഇതിൽ കൂടുതൽ മുന്നോട്ട് പോവുകയും, ദരിദ്രരേക്കാൾ സമ്പന്നർക്ക് മുൻഗണന നൽകരുതെന്ന് സഭയെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നാം സത്യസന്ധമായി നമ്മോട് തന്നെ ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യം ഇതാ:

ഭാഷ, സാമ്പത്തിക നിലവാരം, വംശം അല്ലെങ്കിൽ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം എന്നിവ കാരണം ചില ആളുകളെ കുറഞ്ഞ പ്രാധാന്യമുള്ളവരായി പരിഗണിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയാണ് വന്നതെന്ന് നമുക്ക് പ്രസംഗിക്കാൻ കഴിയുമോ?

നമ്മുടെ ദൈവശാസ്ത്രം നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഏഴാം ഭാഗം: ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്കായുള്ള സന്ദേശം

24. സാർവത്രിക ദൗത്യം സ്വീകരിക്കുന്നതോടൊപ്പം നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകം സംരക്ഷിക്കലും

മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സുറിയാനി സഭയിലെ അംഗങ്ങൾ എന്ന നിലയിൽ, സമ്പന്നമായ ഒരു ആത്മീയ പൈതൃകം ലഭിക്കാൻ നമ്മൾ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരാണ്.

നമുക്കുണ്ട്:

വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹായുടെ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യം.

സുറിയാനി ആരാധനാക്രമ പൈതൃകം.

മലയാള ഭാഷയും ഭക്തിപാരമ്പര്യവും.

സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവശാസ്ത്ര ജ്ഞാനം.

ഓർത്തഡോക്സ് ആരാധനയുടെ സൗന്ദര്യം.

ജീവസ്സുറ്റ ഒരു കൂദാശ പാരമ്പര്യം.

ഇവ അമൂല്യമായ ദാനങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ നമ്മൾ ഒരു പ്രധാന കാര്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്:

നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകം സുവിശേഷത്തിനുള്ള ഒരു പാലമായി മാറണം, അല്ലാതെ സുവിശേഷത്തിനുള്ള ഒരു തടസ്സമായി മാറരുത്.

ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ഇടവകകൾ ഭാഷ, സംസ്കാരം, ഭക്ഷണം, ആചാരങ്ങൾ, സമുദായ സ്വത്വം എന്നിവ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനാൽ, സഭയുടെ വലിയ ദൗത്യത്തെ നമ്മൾ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അവഗണിച്ചേക്കാം.

നമ്മൾ നമ്മോട് തന്നെ ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്:

വ്യത്യസ്ത സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകളെ നമ്മുടെ പള്ളികൾ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

മലയാളം സംസാരിക്കാത്തവരിലേക്ക് നമ്മൾ എത്തിച്ചേരുന്നുണ്ടോ?

യുവതലമുറയ്ക്കായി നമ്മൾ ഇടം നൽകുന്നുണ്ടോ?

ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലാത്ത ആളുകളെ നമ്മൾ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

നമ്മുടെ സമുദായത്തിന് പുറത്തുള്ള വിശാലമായ സമൂഹത്തെ നമ്മൾ സേവിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഒരു ഇടവക കേവലം ഒരു സാംസ്കാരിക സംഘടനയായി മാറരുത്.

അത് ജീവസ്സുറ്റ ഒരു മിഷനറി സമൂഹമായി നിലനിൽക്കണം.

നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളും വാതിലുകളും എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നുകൊടുക്കുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ നമ്മുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളും നമ്മൾ സംരക്ഷിക്കണം.

25. കരുണയുള്ള സേവനം – സാർവത്രിക സ്നേഹത്തെ ദൃശ്യമാക്കൽ

നമുക്ക് മത്തായി 25:31–46 പരിശോധിക്കാം.

വിശപ്പുള്ളവരെക്കുറിച്ചും, ദാഹിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ചും, പരദേശികളെക്കുറിച്ചും, നഗ്നരായവരെക്കുറിച്ചും, രോഗികളെക്കുറിച്ചും, തടവുകാരെക്കുറിച്ചും യേശു സംസാരിക്കുന്നു.

കഷ്ടത അനുഭവിക്കുന്നവരുമായി അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെ താദാത്മ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

“സത്യമായിട്ടും ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, എന്റെ ഈ ഏറ്റവും ചെറിയ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെയാണ് ചെയ്തത്.” (മത്തായി 25:40)

ഈ വചനം ഓരോ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തെയും വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു മനുഷ്യർ എല്ലാവരെയും വേണ്ടി വന്നെങ്കിൽ, നമ്മുടെ പ്രേമവും എല്ലാവരെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളണം.

സഭക്ക് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്:

പാവങ്ങളും അഭയം ഇല്ലാത്തവരും.

രോഗികളും ഉദ്യോഗം നിറവേറ്റുന്നവരും.

അഭയാർത്ഥികളും കുടിയേറ്റക്കാരും.

ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ അനുഭവം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നവര്‍.

സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടുന്ന കുടുംബങ്ങൾ.

വ്യക്തിപരമായി വിവേചനം സഹിക്കുന്നവരും.

ഒരാളുടേയും പിന്തുണയില്ലാത്തവര്‍.

ക്രിസ്ത്യന്‍ മിഷന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കം മാത്രം പ്രതിപാദനം ചെയ്യെയ്ക്കുന്നില്ല.

ഇത് കാരുണ്യപരമായ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ പ്രകടമാകണം.

കൊലോസീസോസ് 1:20 സകല കാര്യങ്ങളും ക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുത്തുന്നതായി പറയുന്നു.

റോമർ 8:19–23 സൃഷ്ടിയുടെ പുതുക്കലിന്റെ വീതിയുള്ള അര്‍ത്ഥം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാല്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ രക്ഷയുടെ ധാരണ മനുഷ്യ മഹത്ത്വം, സാമൂഹ്യ നീതി, സമാധാനം, ദൈവ സൃഷ്ടിയോടുള്ള നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സർവ്വജന രക്ഷ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു സഭ സർവ്വജന കാരുണ്യം കാണിക്കേണ്ടതാണ്.

പാർട്ട് VIII: ഏഴ് അത്യവശ്യ തത്വശാസ്ത്ര സത്യങ്ങള്‍

ഈ പഠനത്തിന്റെ കേന്ദ്ര സന്ദേശം ഏഴ് പ്രസ്താവനകളായി സംക്ഷേപിക്കുന്നു.

1. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രേമം സർവ്വജനമാണ്.

ദൈവം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു, ഒരു രാജ്യയോ സമൂഹമോ മാത്രമല്ല. (യോഹാൻ 3:16)

2. ക്രിസ്തു എല്ലാവരുടേയും സാധാരണ മനുഷ്യസ്വഭാവം ഏറ്റെടുത്തു.

എന്ത്‌ ഏറ്റെടുക്കാത്തതിനു ആഢം ഇല്ല. (സെയ്ന്‍ ഗ്രെഗറി ഓഫ് നാസിയന്‍സ്)

3. ക്രിസ്തുവിന്റെ ബലിദാനം സർവ്വജന ത്തിൽ പ്രസക്തമാണ്.

അവന്‍ എല്ലാവര്ക്കുവേണ്ടി മരണത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. (എബ്രാക്കു 2:9)

4. ക്രിസ്തു മനുഷ്യർക്കായി മരണത്തെ ജയിച്ചു.

പുനരുത്ഥാനം മനുഷ്യരാശിയുടെ നവീകരണത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.

5. രക്ഷ ദൈവീക ജീവദാനത്തിൽ പങ്കാളിത്തമാണ്.

തീയോസിസിലൂടെ നാം ദൈവവുമായി സഹവാസത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു.

6. സഭയ്ക്ക് സർവ്വജന മിഷന്‍ ഉണ്ട്.

സ്വർഗ്ഗസുവിശ്വാസം എല്ലാ ജാതികൾക്കും പ്രഖ്യാപിക്കണം. (മത്തായി 28:19)

7. മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയോട് പ്രതികരിക്കണം.

വിശ്വാസവും, മാനസാന്തരവും, സ്നാനവും, അനുസരണവും, സ്ഥിരതയും ക്രൈസ്തവ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യമായ വശങ്ങളാണ്.

കുരിശിന് വംശീയമായ അതിരുകളില്ല

പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരീ സഹോദരന്മാരേ,

എൻ്റെ സമാപനം ഒരു ചോദ്യം കൂടിയാണ്:

യേശുക്രിസ്തു മുഴുവൻ മനുഷ്യരാശിക്കായി വരുമ്പോൾ, സഭയ്ക്ക് താൻ തന്നെ മാത്രം ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ?

ക്രിസ്തു ലോകത്തെ മുഴുവൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, നാം നമ്മുടെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിന് മാത്രമേ സ്നേഹം കെട്ടിനിറുത്താൻ കഴിയും?

ക്രിസ്തു യൂദന്മാരും എത്രന്മാരും തമ്മിലെ മതിലുകൾ പൊട്ടിച്ചതാണെങ്കിൽ, ഭാഷ, സംസ്‌കാരം, വർഗ്ഗം, സാമൂഹിക സ്ഥാനം തുടങ്ങിയവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇപ്പോഴും തടസ്സങ്ങൾ കെട്ടിയിടാമോ?

ക്രിസ്തു കുറ്റക്കാരേ, അന്യന്മാരേ, പരാരംഭിതരേ എന്നിവരിലേക്കു സമീപിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ദുരിതത്തിൽ മുഴുകിയവരെ നാം അവഗണിച്ചേക്കുമോ?

ക്രിസ്ത്യാനിത്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രീയ സന്ദേശം ദൈവം തന്റെ വീണ നിലയിലുള്ള മനുഷ്യരാശിയെ അവഗണിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ്.

ദൈവം മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

അവൻ നമ്മിലൊരാളായി മാറി.

അവൻ നമ്മുടെ വേദന പങ്കിട്ടു.

അവൻ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റു.

അവൻ ക്രൂശിനെ സഹിച്ചു.

അവൻ അടേഈസ് (ഹഡേസ്) ലേക്ക് ഇറങ്ങി.

അവൻ മരണത്തിനെ ജയിച്ചു.

മറുവൈപ്പോടെ അവൻ ഉയിർപ്പു നേടി, നിത്യജീവിതത്തിലേക്കുള്ള മാർഗം തുറന്നു.

ഈ രഹസ്യം ഒരു രാജ്യമോ, ഒരു ഭാഷയോ, ഒരു സംസ്‌കാരമോ, ഒരു സമൂഹമോ മാത്രത്തിലാക്കാൻ പറ്റില്ല.

യേശുക്രിസ്തു മുഴുവൻ മനുഷ്യ കുടുംബത്തിനായി വരികയായിരുന്നു.

അവൻ യെഹൂദനും എത്രനും വേണ്ടി വരികയായിരുന്നു.

അവൻ സമ്പന്നനും ദരിദ്രനും വേണ്ടി വരികയായിരുന്നു.

അവൻ ശക്തനും ദുർബലനും വേണ്ടി വരികയായിരുന്നു.

അവൻ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവനും വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്തവനും വേണ്ടി വരികയായിരുന്നു.

അവൻ നീതിയുള്ളവനും പാപികളുടെ ഇടയിലും വരികയായിരുന്നു.

അവൻ അടുത്തവരെയുമെങ്കിൽ, ദൂരെയാണോ ഇല്ലയോ, അതിനായി വരികയായിരുന്നു.

അവൻ മുഴുവൻ മനുഷ്യരാശിക്കായും വരികയായിരുന്നു.

ക്രൂശ് ഒരു ജനതയുടെ മറ്റൊരജനത്തെ അതിജയിക്കുന്നതല്ല.

ക്രൂശ് ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രണയത്തിന്റെ ലോകത്തിനുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലാണ്.

ഉയിർപ്പുപെരുന്നാൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ മരണത്തിൻമേൽ തോൽവി മാത്രമല്ല.

ഇത് മനുഷ്യരാശിയുടെയും സമ്പൂർണ്ണ സൃഷ്ടിയുടെയും നവീകരണത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.

അതുകൊണ്ട്, സഭ മനുഷ്യവൈരാഗ്യങ്ങളേ അതിനേക്കാളേറെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതേക്കാൾ അനുവദിക്കരുത്.

നാം ഞങ്ങളുടെ അപ്പസ്തോലിക പൈതൃകം സംരക്ഷിക്കുകയും, ലിറ്റർജി പരമ്പരാഗതങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുകയും, ഒർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനിത്വത്തിൽ വിശ്വസ്തരായിരിക്കയും ചെയ്യണം.

എങ്കിലും, സകല ലോകത്തെയും നേരെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തുറക്കുകയും വേണം.

നമ്മുടെ ദൗത്യം സഭയെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല.

ക്രിസ്തുവിനെ പ്രഘോഷിക്കുക, മനുഷ്യരാശിയെ സേവിക്കുക, മനുഷ്യരെ അനുരഞ്ജിപ്പിക്കുക, ദൈവത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷികളാവുക എന്നിവയാണ് നമ്മുടെ ദൗത്യം.

നമുക്ക് ഓർക്കാം:

സഭ ക്രിസ്തുവിന്റേതാണ്, ക്രിസ്തു ലോകത്തിന് വേണ്ടിയാണ് വന്നത്.

നമ്മുടെ പഠനത്തിന്റെ അന്തിമ പ്രഖ്യാപനം യോഹന്നാൻ 3:17-ൽ നിന്നുള്ളതാണ്:

“ലോകത്തെ ശിക്ഷിക്കാനല്ല, ലോകം അവനിലൂടെ രക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ ദൈവം തന്റെ ഏകജാതനെ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചുവല്ലോ.”

ഈ സത്യം നമ്മുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ധാരണയെ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ആരാധനയെയും, നമ്മുടെ ഇടവകകളെയും, നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളെയും, നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളെയും, നമ്മുടെ ദൗത്യത്തെയും പരിവർത്തനം ചെയ്യട്ടെ.

ആമേൻ.

ചർച്ചയ്ക്കും ബൈബിൾ പഠനത്തിനുമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഒരു ഓർത്തഡോക്സ് ബൈബിൾ പഠനത്തിനോ, ഇടവക ചർച്ചയ്ക്കോ, ദൈവശാസ്ത്ര സെമിനാറിനോ, വൈദിക സംഗമത്തിനോ ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്.

യോഹന്നാൻ 3:16-17 ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ സാർവത്രിക വ്യാപ്തി എങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കുന്നു?

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ 'കോസ്മോസ്' (Kosmos) എന്ന ഗ്രീക്ക് പദത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം എന്താണ്?

മനുഷ്യാവതാരവും മനുഷ്യരാശിയുടെ രക്ഷയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ വിശുദ്ധ അത്തനേഷ്യസ് എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കുന്നു?

"ഏതൊന്ന് സ്വീകരിച്ചില്ലപ്പെട്ടതോ അത് സൗഖ്യമാക്കപ്പെട്ടതുമല്ല" എന്ന പ്രസ്താവനയിലൂടെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറി ഓഫ് നസിയാൻസസ് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്?

വിശുദ്ധ ഐറേനിയസിന്റെ റീക്യാപിറ്റുലേഷൻ (Recapitulation) എന്ന ദൈവശാസ്ത്രം റോമർ 5:12-21-മായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു?

അനസ്തസിസ് (Anastasis) ഐക്കണിൽ ക്രിസ്തു ആദമിനെയും ഹവ്വയെയും ഉയർത്തുന്നതിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം എന്താണ്?

സാർവത്രിക വീണ്ടെടുപ്പും സ്വയമേവയുള്ള സാർവത്രിക രക്ഷയും തമ്മിൽ നാം എങ്ങനെ വേർതിരിച്ചറിയുന്നു?

അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 10 സഭയ്ക്കുള്ളിലെ വംശീയവും സാംസ്കാരികവുമായ വിവേചനങ്ങളെ എങ്ങനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു?

ഒരു സാർവത്രിക മിഷനറി കാഴ്ചപ്പാട് വികസിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്ക് അതിന്റെ സുറിയാനി - മലയാള പൈതൃകം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാനാകും?

മത്തായി 25:31-46-ൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്ന പ്രായോഗിക ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

തിയോസിസിനെ (theosis) കുറിച്ചുള്ള ഓർത്തഡോക്സ് ധാരണ നമ്മുടെ രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിനെ എങ്ങനെ ആഴപ്പെടുത്തുന്നു?

സമകാലിക ബഹുസ്വര സമൂഹത്തിൽ ഒരു മിഷനറി സഭയായിരിക്കുക എന്നതുകൊണ്ട് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്?

ഓർമ്മിക്കേണ്ട ഒരു അവസാന സന്ദേശം

ക്രിസ്തു എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയാണ് വന്നത്

അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിന് അതിരുകളില്ല.

അവിടുത്തെ കുരിശിന് വംശീയമായ അതിരുകളില്ല.

അവിടുത്തെ പുനരുത്ഥാനം മനുഷ്യരാശിക്ക് പ്രത്യാശ നൽകുന്നു.

അവിടുത്തെ സുവിശേഷം സകല ജനതകൾക്കുമായിട്ടാണ്.

“ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ വെച്ച് ലോകത്തെ തന്നോട് അനുരഞ്ജിപ്പിച്ചു.”

2 കൊരിന്ത്യർ 5:19

പ്രധാന സന്ദേശം: യേശുക്രിസ്തു ഒരു വംശീയമോ സാംസ്കാരികമോ ആയ സമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം രക്ഷകനല്ല. അവിടുന്ന് ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനാണ്. അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്താനല്ല, മറിച്ച് അത് പ്രഘോഷിക്കാനും, അത് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാനും, സകല മനുഷ്യരാശിയുമായും പങ്കുവെക്കാനുമാണ് സഭ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

അവതരണത്തിനായുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ കൃത്യതയ്ക്കുള്ള കുറിപ്പ്: മുകളിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ ഉദ്ധരണികൾ അവരുടെ പ്രബോധനങ്ങളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് വിവർത്തനങ്ങളോ സംഗ്രഹങ്ങളോ ആയിട്ടാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതൊരു അക്കാദമിക് പ്രബന്ധമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, കൃത്യമായ ഗ്രീക്ക്, ലാറ്റിൻ ഉദ്ധരണികളും അവയുടെ കൃതി/അധ്യായ സൂചികകളും വിമർശനാത്മക പതിപ്പുകളുമായി (critical editions) ഒത്തുനോക്കേണ്ടതാണ്. കൂടാതെ, മലങ്കര സഭയുടെ എ.ഡി. 52-ലെ സ്ഥാപനവും ഏഴ് സഭകളുടെ പാരമ്പര്യവും സ്വീകർത്തൃമായ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യമായി തിരിച്ചറിയേണ്ടതാണ്, അല്ലാതെ സ്വതന്ത്രമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട പുരാവസ്തു വസ്തുതകളായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രഭാഷണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത വർദ്ധിപ്പിക്കും.